Zanim jednak do niego przejdziemy, należy przypomnieć, że  wszystkie ustawienia maszyny wirtualnej znajdują się w pliku XML. Domyślnie pliki konfiguracyjne znajdują się w C:\ProgramData\Microsoft\Windows\Hyper-V\VirtualMachines.

Jeśli nie chcemy przechowywać plików wszystkich maszyn w jednym miejscu i uniknąć problemów z szukaniem właściwego pliku konfiguracyjnego, w czasie tworzenia wirtualnej maszyny należy zaznaczyć opcję Store The Virtual Machine In A Different Location During The Creation Of The VM (patrz artykuł tutaj). W ten sposób utworzymy specjalny podfolder, a plik konfiguracyjny będzie tam zapisany.

Przejdźmy zatem do Managera Hyper-V i przeanalizujmy wszystkie ustawienia przykładowej maszyny wirtualnej.

Czytaj dalszą część artykułu na windowshosting.pl.

Pojawi się okno, które poinformuje nas czym właściwie jest Hyper-V i przypomni o dwóch rzeczach: przed instalacją powinniśmy przemyśleć, jakie połączenie sieciowe, którego używamy na serwerze chcemy użyć do zbudowania wirtualnych sieci (zalecane jest, aby serwer, na którym chcemy instalować Hyper-V miał przynajmniej dwie karty sieciowe) i że do tworzenia i zarządzania maszynami wirtualnymi będziemy mogli używać Hyper-V Managera.

Na kolejnej stronie wizarda będziemy mogli wybrać karty sieciowe, których chcemy używać do wirtualnych sieci, które pozwolą się komunikować maszynom i pozostałym komputerom. Dla każdej karty sieciowej można skonfigurować jedną sieć wirtualną. Przechodzimy dalej i kończymy instalację.

Po zainstalowaniu roli Hyper-V i ponownym uruchomieniu komputera, przejdźmy do skonfigurowania funkcji Hyper-V.
Podstawowa konfiguracja Hyper-V
Otwieramy Hyper-V Manager i na drzewie klikamy nazwę naszego serwera. W panelu Actions klikamy na link Hyper-V Settings…

Przyjrzyjmy się teraz kolejnym zakładkom:
Virtual Hard Disk – ścieżka do domyślnego folderu, gdzie przechowywane są wirtualne twarde dyski. Domyślnie pliki znajdują się w C:\Users\Public\Documents\Hyper-V\Virtual Hard Disks.
Rzecz jasna takie domyślne ustawienie nie jest mądrym rozwiązaniem.  Najlepiej jest umieszczać wirtualne twarde dyski na oddzielnym dysku.

Virtual Machines – określamy tu folder domyślny, gdzie przechowywane są pliki konfiguracyjne maszyn wirtualnych. Domyślnie pliki znajdują się w lokalizacji: C:\ProgramData\Microsoft\Windows\Hyper-V
Tak jak w przypadku ustawień dla wirtualnych twardych dysków, zaleca się zmianę tej ścieżki.

Keyboard – tutaj definiujemy ustawienia kombinacji klawiszy (np.  ALT + TAB) używanych w ramach maszyny wirtualnej. Do wyboru mamy trzy opcje:
•    Użyj na komputerze fizycznym (Use on the physical computer),
•    Użyj na maszynie wirtualnej (Use on the virtual machine),
•    Użyj na maszynie wirtualnej działającej tylko w trybie pełnoekranowym (Use on the virtual machine only when running full-screen).
Ostatnia opcja jest opcją domyślną.

Mouse Release Key – określamy kombinację klawiszy, które posłużą do zwolnienia myszki, w momencie, gdy jeszcze nie zainstalowaliśmy sterowników wirtualnej maszyny i płynne przechodzenie kursorem pomiędzy wirtualną maszyną, a serwerem nie jest możliwe.
Do wyboru mamy kombinacje CTRL + ALT ze strzałką w lewo, w prawo, spacją i klawiszem SHIFT.

User Credentials – na tej karcie określamy czy chcemy używać swoich domyślnych poświadczeń do łączenia się z maszynami wirtualnymi. Domyślnie poświadczenia to bieżąca sesja Windows, jaką jesteśmy zalogowani. Aby zmienić to ustawienie, wystarczy odznaczyć ptaszka.

Zarządzanie wirtualnymi kartami sieciowymi
Po zainstalowaniu Hyper-V możemy zobaczyć, że utworzyła się nowa wirtualna karta sieciowa. Od tej pory system operacyjny (na którym jest zainstalowana rola Hyper-V) używa nowej wirtualnej karty sieciowej aby połączyć się z siecią fizyczną.
Wirtualne sieci działają identycznie jak fizyczne. Ruch sieciowy jest kierowany poprzez wirtualnego switcha, który działa tak samo jak fizyczny i kieruje ruch sieciowy poprzez sieć wirtualną do miejsca docelowego.
Istnieją dwa rodzaje kart sieciowych: zwykła karta (network adapter) oraz karta legacy (legacy network adapter). Aby karta sieciowa działała poprawnie, należy zainstalować integration services. Gdy nie możemy zainstalować integration services, ponieważ system operacyjny na maszynie wirtualnej na to nie pozwala (np. jest to maszyna unixowa), należy używać legacy network adapter, który emuluje kartę Intel 21140.
Gdy tworzymy maszynę wirtualną automatycznie zostaje jej przypisany jedna z kart sieciowych. Wirtualne karty można dodawać, usuwać i dowolnie modyfikować.
Przejdźmy teraz do managera sieci wirtualnych znajdującego się w menu Actions.
Pierwsza zakładka New virtual network służy do tworzenia nowych sieci wirtualnych. Do dyspozycji mamy trzy typy: external, internal i private.

Kolejna zakładka to zarządzanie utworzoną w czasie instalacji wirtualną kartą sieciową. W sekcji Connection type możemy zmienić typ połączenia na:
•    External – poprzez fizyczną kartę sieciową, maszyna wirtualna może łączyć się z fizyczną siecią, z innymi maszynami wirtualnymi znajdującymi się w tej sieci.
•     Internal only – wewnętrzna sieć, która obsługuje połączenia pomiędzy serwerem i maszynami wirtualnymi w tej sieci i nie jest połączona z kartą fizyczną.
•    Private virtual machine network – prywatna sieć wirtualna, komunikacja w tej sieci ograniczona jest tylko do komunikacji pomiędzy maszynami wirtualnymi.

Wybierając opcję pierwszą możemy również zaznaczyć lub odznaczyć możliwość współdzielenia karty sieciowej przez zarządzany system operacyjny (Allow management operating system to share this network adapter).

Ostatnia karta służy do podania zakresu adresów MAC, które będą automatycznie przydzielane do nowo utworzonych wirtualnych kart sieciowych.
Należy pamiętać, że zmiana tego zakresu nie zakłóca już utworzonych i skonfigurowanych kart sieciowych. Aby zastosować nowe ustawienia do istniejącej karty sieciowej, należy tą kartę usunąć i utworzyć na nowo.

Powróćmy raz jeszcze do pierwszej zakładki i utwórzmy nową kartę. W pozycji Name wpisujemy nazwę naszej karty sieciowej. Poniżej w sekcji Connection type wybieramy typ połączenia opisanego powyżej. Jeśli wybierzemy wewnętrzną lub prywatną sieć, pojawi się dodatkowa opcja włączenia identyfikacji wirtualnych sieci LAN dla zarządzanego systemu operacyjnego (Enable virtual LAN identification for management operating system).
Identyfikator VLAN określa wirtualną sieć LAN, którą zarządzany system będzie używał dla całej komunikacji sieciowej poprzez tą kartę sieciową.  Opcja ta może służyć do izolowania ruchu sieci.