Czy można zainstalować SharePoint Foundation bez Active Directory i na wybranej przez nas bazie danych? Można! O tym właśnie ten wpis

Przed zainstalowaniem Sharepoint Foundation włączamy narzędzie do przygotowania, które sprawdzi, co musi doinstalować na serwerze. A sprawdza po kolei:

• IIS
• SQL Server 2008
• Poprawka KB976462
• Windows Identity Foundation (KB974405)
• Microsoft Sync Framework Runtime 1.0 (x64)
• Formaty program Microsoft Chart dla program .NET Framework 3.5
• Pakiet filtrów Microsoft 2.0
• Dostawca ADOMD.NET usług analiz SQL Server 2008
• Microsoft Server Speech Platform Runtime (x64)
• Język funkcji rozpoznawania mowy TELE(en-US)
• Dodatek SQL 2008 R2 Reporting Services dla SP 2010

Dalej instalacja wygląda jak w przypadku WSS czy MOSS, najpierw akceptujemy licencję.
Potem wybieramy typ instalacji. Będzie to instalacja w środowisku bez Active Directory i na wybranej przez nas bazie danych – wybieramy zatem przycisk Farma Serwerów.

Normalnie po instalacji powinniśmy uruchomić Kreatora Konfiguracji, ale w przypadku braku Active Directory czeka nas mała przeprawa z PowerShellem Sharepointa 2010.

W przypadku MOSSa, gdy chcieliśmy zainstalować go bez Active Directory, odpalaliśmy wiersz polecenia i wpisywaliśmy taką komendę aby stworzyć konfiguracyjną bazę danych:
psconfig –cmd configdb –create –server SERVER_SQL –database Sharepoint_Config –user domena\username –password hasło –admincontentdatabase Sharepoint_Admin

Niestety, w przypadku Sharepoint Foundation po wpisaniu tej komendy otrzymamy komunikat w stylu:

Użytkownik jest kontem lokalnym. Konta lokalne powinny być używane w stand alone mode.

Z pomocą przychodzi PowerShell nazwany w tym przypadku Powłoką zarządzania programu SharePoint 2010.
Wpisujemy:  New-SPConfigurationDatabase
A następnie nazwę bazy danych, serwer bazy danych, login oraz hasło administratora.

Niestety nie jest różowo. Po wpisaniu komendy i wszystkich danych otrzymałam błąd:
New-SPConfigurationDatabase : Użytkownik nie istnieje lub nie jest unikalny .At line:1 char:28

Okazało się, że potrzebuję doinstalować Microsoft Geneva Framework Runtime for x64 (dostępne tutaj.).
Po ponownym odpaleniu PowerShella po zainstalowaniu Genevy, wszystko poszło jak po maśle.

A po ponownym włączeniu Kreatora Konfiguracji pojawiła się już skonfigurowana baza danych:

Dalej…

Dalej…

Voila!

O wymaganiach Sharepointa 2010 można przeczytać tutaj.

Pojawi się okno, które poinformuje nas czym właściwie jest Hyper-V i przypomni o dwóch rzeczach: przed instalacją powinniśmy przemyśleć, jakie połączenie sieciowe, którego używamy na serwerze chcemy użyć do zbudowania wirtualnych sieci (zalecane jest, aby serwer, na którym chcemy instalować Hyper-V miał przynajmniej dwie karty sieciowe) i że do tworzenia i zarządzania maszynami wirtualnymi będziemy mogli używać Hyper-V Managera.

Na kolejnej stronie wizarda będziemy mogli wybrać karty sieciowe, których chcemy używać do wirtualnych sieci, które pozwolą się komunikować maszynom i pozostałym komputerom. Dla każdej karty sieciowej można skonfigurować jedną sieć wirtualną. Przechodzimy dalej i kończymy instalację.

Po zainstalowaniu roli Hyper-V i ponownym uruchomieniu komputera, przejdźmy do skonfigurowania funkcji Hyper-V.
Podstawowa konfiguracja Hyper-V
Otwieramy Hyper-V Manager i na drzewie klikamy nazwę naszego serwera. W panelu Actions klikamy na link Hyper-V Settings…

Przyjrzyjmy się teraz kolejnym zakładkom:
Virtual Hard Disk – ścieżka do domyślnego folderu, gdzie przechowywane są wirtualne twarde dyski. Domyślnie pliki znajdują się w C:\Users\Public\Documents\Hyper-V\Virtual Hard Disks.
Rzecz jasna takie domyślne ustawienie nie jest mądrym rozwiązaniem.  Najlepiej jest umieszczać wirtualne twarde dyski na oddzielnym dysku.

Virtual Machines – określamy tu folder domyślny, gdzie przechowywane są pliki konfiguracyjne maszyn wirtualnych. Domyślnie pliki znajdują się w lokalizacji: C:\ProgramData\Microsoft\Windows\Hyper-V
Tak jak w przypadku ustawień dla wirtualnych twardych dysków, zaleca się zmianę tej ścieżki.

Keyboard – tutaj definiujemy ustawienia kombinacji klawiszy (np.  ALT + TAB) używanych w ramach maszyny wirtualnej. Do wyboru mamy trzy opcje:
•    Użyj na komputerze fizycznym (Use on the physical computer),
•    Użyj na maszynie wirtualnej (Use on the virtual machine),
•    Użyj na maszynie wirtualnej działającej tylko w trybie pełnoekranowym (Use on the virtual machine only when running full-screen).
Ostatnia opcja jest opcją domyślną.

Mouse Release Key – określamy kombinację klawiszy, które posłużą do zwolnienia myszki, w momencie, gdy jeszcze nie zainstalowaliśmy sterowników wirtualnej maszyny i płynne przechodzenie kursorem pomiędzy wirtualną maszyną, a serwerem nie jest możliwe.
Do wyboru mamy kombinacje CTRL + ALT ze strzałką w lewo, w prawo, spacją i klawiszem SHIFT.

User Credentials – na tej karcie określamy czy chcemy używać swoich domyślnych poświadczeń do łączenia się z maszynami wirtualnymi. Domyślnie poświadczenia to bieżąca sesja Windows, jaką jesteśmy zalogowani. Aby zmienić to ustawienie, wystarczy odznaczyć ptaszka.

Zarządzanie wirtualnymi kartami sieciowymi
Po zainstalowaniu Hyper-V możemy zobaczyć, że utworzyła się nowa wirtualna karta sieciowa. Od tej pory system operacyjny (na którym jest zainstalowana rola Hyper-V) używa nowej wirtualnej karty sieciowej aby połączyć się z siecią fizyczną.
Wirtualne sieci działają identycznie jak fizyczne. Ruch sieciowy jest kierowany poprzez wirtualnego switcha, który działa tak samo jak fizyczny i kieruje ruch sieciowy poprzez sieć wirtualną do miejsca docelowego.
Istnieją dwa rodzaje kart sieciowych: zwykła karta (network adapter) oraz karta legacy (legacy network adapter). Aby karta sieciowa działała poprawnie, należy zainstalować integration services. Gdy nie możemy zainstalować integration services, ponieważ system operacyjny na maszynie wirtualnej na to nie pozwala (np. jest to maszyna unixowa), należy używać legacy network adapter, który emuluje kartę Intel 21140.
Gdy tworzymy maszynę wirtualną automatycznie zostaje jej przypisany jedna z kart sieciowych. Wirtualne karty można dodawać, usuwać i dowolnie modyfikować.
Przejdźmy teraz do managera sieci wirtualnych znajdującego się w menu Actions.
Pierwsza zakładka New virtual network służy do tworzenia nowych sieci wirtualnych. Do dyspozycji mamy trzy typy: external, internal i private.

Kolejna zakładka to zarządzanie utworzoną w czasie instalacji wirtualną kartą sieciową. W sekcji Connection type możemy zmienić typ połączenia na:
•    External – poprzez fizyczną kartę sieciową, maszyna wirtualna może łączyć się z fizyczną siecią, z innymi maszynami wirtualnymi znajdującymi się w tej sieci.
•     Internal only – wewnętrzna sieć, która obsługuje połączenia pomiędzy serwerem i maszynami wirtualnymi w tej sieci i nie jest połączona z kartą fizyczną.
•    Private virtual machine network – prywatna sieć wirtualna, komunikacja w tej sieci ograniczona jest tylko do komunikacji pomiędzy maszynami wirtualnymi.

Wybierając opcję pierwszą możemy również zaznaczyć lub odznaczyć możliwość współdzielenia karty sieciowej przez zarządzany system operacyjny (Allow management operating system to share this network adapter).

Ostatnia karta służy do podania zakresu adresów MAC, które będą automatycznie przydzielane do nowo utworzonych wirtualnych kart sieciowych.
Należy pamiętać, że zmiana tego zakresu nie zakłóca już utworzonych i skonfigurowanych kart sieciowych. Aby zastosować nowe ustawienia do istniejącej karty sieciowej, należy tą kartę usunąć i utworzyć na nowo.

Powróćmy raz jeszcze do pierwszej zakładki i utwórzmy nową kartę. W pozycji Name wpisujemy nazwę naszej karty sieciowej. Poniżej w sekcji Connection type wybieramy typ połączenia opisanego powyżej. Jeśli wybierzemy wewnętrzną lub prywatną sieć, pojawi się dodatkowa opcja włączenia identyfikacji wirtualnych sieci LAN dla zarządzanego systemu operacyjnego (Enable virtual LAN identification for management operating system).
Identyfikator VLAN określa wirtualną sieć LAN, którą zarządzany system będzie używał dla całej komunikacji sieciowej poprzez tą kartę sieciową.  Opcja ta może służyć do izolowania ruchu sieci.

W SQL Management Studio klikamy prawym przyciskiem na nazwę bazy danych, dla której chcemy skonfigurować przesyłanie dziennika i przechodzimy do jej właściwości. Klikamy na stronę Transaction Log Shipping i zaznaczamy Enable this as a primary database In a log shopping configuration.
Poniżej w sekcji Trasaction log backups wciskamy przycisk Backup Settings, aby skonfigurować opcję wykonywania kopi zapasowej logu transakcyjnego

Backup logów transakcyjnych jest wykonywany poprzez zadanie Agenta serwera SQL działającego na głównym serwerze SQL.
Na stronie Transaction Log Backup Settings określamy ścieżkę do udziału sieciowego, gdzie będą przechowywane backupy. Poniżej, jeśli folder backupów znajduje się na głównym serwerze, możemy wpisać lokalną ścieżkę do tego folderu.
Mamy tu również możliwość określenia, po ilu godzinach pliki backupu będą kasowane. Domyślnie są to 72 godziny.
Poniżej w Backup Job klikamy na przycisk Schedule i określamy harmonogram, kiedy zadanie ma się wykonywać.
Klikamy przycisk OK. i wracamy do głównego okna konfiguracyjnego.
Uwaga: Jeśli wykonujemy kopię zapasową logów transakcyjnych wraz z innym zadaniem lub planem konserwacyjnym, Management Studio nie będzie w stanie wykonać odzyskiwania backupu na instancjach na serwerze pomocniczym.

[ls2]

Następnie w głównym oknie, w sekcji Secondary Server instances and databases wciskamy przycisk Add, aby dodać serwer pomocniczy.
Na stronie Secondary Database Settings wciskamy przycisk Connect i łączymy się z serwerem, który będzie pełnił rolę standby i w pozycji Secondary database wybieramy nazwę bazy danych.

Na serwerze pomocniczym należy odzyskać pełną kopię zapasową głównej bazy danych przed tym, gdy serwer pomocniczy stanie się miejscem przeznaczenia przesyłania dzienników transakcji. Na zakładce Initialize Secondary Database możemy zaznaczyć w jaki sposób będzie przebiegał proces odzyskiwania z backupu na serwerze pomocniczym. Do wyboru mamy opcje:
- Tak, stwórz pełny backup głównej bazy danych i odzyskaj ją na serwerze pomocniczym (oraz utwórz bazę pomocniczą, jeśli taka nie istnieje),
- Tak, odzyskaj istniejący plik backupu serwera głównego na bazę danych na serwerze pomocniczym (oraz utwórz pomocniczą bazę danych, jeśli taka nie istnieje).
- Nie, pomocnicza baza danych jest zainicjowana.

Jeśli wybierzemy opcję pierwszą, należy kliknąć przycisk Restore Options. Jeśli baza pomocnicza będzie utworzona w momencie odtwarzania backupu, możemy określić folder, w którym zostaną stworzone pliki danych oraz logu transakcyjnego. Wpisujemy zatem ścieżkę do folderów na serwerze pomocniczym.
Jeśli wybierzemy opcję drugą, musimy określić ścieżkę do zasobu sieciowego, gdzie znajduje się plik kopii zapasowej, do którego ma dostęp serwer pomocniczy.
Trzecią opcję wybieramy w przypadku wypromowania pomocniczej bazy danych na główną.

[ls3]

Pliki są kopiowane z katalogu backup, na serwer docelowy poprzez zadanie Agenta serwera SQL działające na serwerze pomocniczym. Zakładka Copy Files służy do skonfigurowania folderu docelowego.
Poniżej możemy określić, po jakim czasie skopiowane pliki mają zostać usunięte. Domyślnie są to 72 godziny.
W sekcji Copy Job możemy określić, kiedy zadanie kopiowania ma się wykonywać. Wciskamy przycisk Schedule i określamy harmonogram wykonywania zadania.

[ls4]

Pliki są odzyskiwane z katalogu docelowego przy użyciu zadania Agenta serwera SQL działającego na serwerze pomocniczym. W zakładce Restore Transaction Log możemy określić stan bazy danych po wykonaniu zadania odzyskiwania z backupu. Do wyboru mamy No recovery mode lub Standby mode. Rzecz jasna jak i w poprzednich zakładkach, możemy określić, kiedy zadanie ma się wykonywać.

[ls5]

Klikamy OK aby zamkąć okno konfiguracji serwera pomocniczego oraz OK aby zamknąć główne okno konfiguracyjne i rozpocząć proces przesyłania dzienników.
Po zakończeniu możemy prześledzić raport z wykonanej operacji.

[ls6]

Natomiast na serwerze pomocniczym możemy zauważyć, że baza danych ma status Restoring.

[ls7]

Poniżej znajduje się listing z przeprowadzonej operacji:

– Execute the following statements at the Primary to configure Log Shipping
– for the database [ASGARD\FREY].[Data],
– The script needs to be run at the Primary in the context of the [msdb] database.
————————————————————————————-
– Adding the Log Shipping configuration

– ****** Begin: Script to be run at Primary: [ASGARD\FREY] ******

DECLARE @LS_BackupJobId    AS uniqueidentifier
DECLARE @LS_PrimaryId    AS uniqueidentifier
DECLARE @SP_Add_RetCode    As int

EXEC @SP_Add_RetCode = master.dbo.sp_add_log_shipping_primary_database
@database = N’Data’
,@backup_directory = N’C:\zrodlo’
,@backup_share = N’\\asgard\zrodlo’
,@backup_job_name = N’LSBackup_Data’
,@backup_retention_period = 4320
,@backup_threshold = 60
,@threshold_alert_enabled = 1
,@history_retention_period = 5760
,@backup_job_id = @LS_BackupJobId OUTPUT
,@primary_id = @LS_PrimaryId OUTPUT
,@overwrite = 1

IF (@@ERROR = 0 AND @SP_Add_RetCode = 0)
BEGIN

DECLARE @LS_BackUpScheduleUID    As uniqueidentifier
DECLARE @LS_BackUpScheduleID    AS int

EXEC msdb.dbo.sp_add_schedule
@schedule_name =N’LSBackupSchedule_ASGARD\FREY1′
,@enabled = 1
,@freq_type = 4
,@freq_interval = 1
,@freq_subday_type = 4
,@freq_subday_interval = 5
,@freq_recurrence_factor = 0
,@active_start_date = 20090722
,@active_end_date = 99991231
,@active_start_time = 0
,@active_end_time = 235900
,@schedule_uid = @LS_BackUpScheduleUID OUTPUT
,@schedule_id = @LS_BackUpScheduleID OUTPUT

EXEC msdb.dbo.sp_attach_schedule
@job_id = @LS_BackupJobId
,@schedule_id = @LS_BackUpScheduleID

EXEC msdb.dbo.sp_update_job
@job_id = @LS_BackupJobId
,@enabled = 1

END

EXEC master.dbo.sp_add_log_shipping_alert_job

– ****** End: Script to be run at Primary: [ASGARD\FREY]  ******

– Execute the following statements at the Secondary to configure Log Shipping
– for the database [THOR\MSSQL].[Data],
– the script needs to be run at the Secondary in the context of the [msdb] database.
————————————————————————————-
– Adding the Log Shipping configuration

– ****** Begin: Script to be run at Secondary: [THOR\MSSQL] ******

DECLARE @LS_Secondary__CopyJobId    AS uniqueidentifier
DECLARE @LS_Secondary__RestoreJobId    AS uniqueidentifier
DECLARE @LS_Secondary__SecondaryId    AS uniqueidentifier
DECLARE @LS_Add_RetCode    As int

EXEC @LS_Add_RetCode = master.dbo.sp_add_log_shipping_secondary_primary
@primary_server = N’ASGARD\FREY’
,@primary_database = N’Data’
,@backup_source_directory = N’\\asgard\zrodlo’
,@backup_destination_directory = N’\\thor\docelowy’
,@copy_job_name = N’LSCopy_ASGARD\FREY_Data’
,@restore_job_name = N’LSRestore_ASGARD\FREY_Data’
,@file_retention_period = 4320
,@overwrite = 1
,@copy_job_id = @LS_Secondary__CopyJobId OUTPUT
,@restore_job_id = @LS_Secondary__RestoreJobId OUTPUT
,@secondary_id = @LS_Secondary__SecondaryId OUTPUT

IF (@@ERROR = 0 AND @LS_Add_RetCode = 0)
BEGIN

DECLARE @LS_SecondaryCopyJobScheduleUID    As uniqueidentifier
DECLARE @LS_SecondaryCopyJobScheduleID    AS int

EXEC msdb.dbo.sp_add_schedule
@schedule_name =N’DefaultCopyJobSchedule’
,@enabled = 1
,@freq_type = 4
,@freq_interval = 1
,@freq_subday_type = 4
,@freq_subday_interval = 5
,@freq_recurrence_factor = 0
,@active_start_date = 20090722
,@active_end_date = 99991231
,@active_start_time = 0
,@active_end_time = 235900
,@schedule_uid = @LS_SecondaryCopyJobScheduleUID OUTPUT
,@schedule_id = @LS_SecondaryCopyJobScheduleID OUTPUT

EXEC msdb.dbo.sp_attach_schedule
@job_id = @LS_Secondary__CopyJobId
,@schedule_id = @LS_SecondaryCopyJobScheduleID

DECLARE @LS_SecondaryRestoreJobScheduleUID    As uniqueidentifier
DECLARE @LS_SecondaryRestoreJobScheduleID    AS int

EXEC msdb.dbo.sp_add_schedule
@schedule_name =N’DefaultRestoreJobSchedule’
,@enabled = 1
,@freq_type = 4
,@freq_interval = 1
,@freq_subday_type = 4
,@freq_subday_interval = 5
,@freq_recurrence_factor = 0
,@active_start_date = 20090722
,@active_end_date = 99991231
,@active_start_time = 0
,@active_end_time = 235900
,@schedule_uid = @LS_SecondaryRestoreJobScheduleUID OUTPUT
,@schedule_id = @LS_SecondaryRestoreJobScheduleID OUTPUT

EXEC msdb.dbo.sp_attach_schedule
@job_id = @LS_Secondary__RestoreJobId
,@schedule_id = @LS_SecondaryRestoreJobScheduleID

END

DECLARE @LS_Add_RetCode2    As int

IF (@@ERROR = 0 AND @LS_Add_RetCode = 0)
BEGIN

EXEC @LS_Add_RetCode2 = master.dbo.sp_add_log_shipping_secondary_database
@secondary_database = N’Data’
,@primary_server = N’ASGARD\FREY’
,@primary_database = N’Data’
,@restore_delay = 0
,@restore_mode = 0
,@disconnect_users    = 0
,@restore_threshold = 45
,@threshold_alert_enabled = 1
,@history_retention_period    = 5760
,@overwrite = 1

END

IF (@@error = 0 AND @LS_Add_RetCode = 0)
BEGIN

EXEC msdb.dbo.sp_update_job
@job_id = @LS_Secondary__CopyJobId
,@enabled = 1

EXEC msdb.dbo.sp_update_job
@job_id = @LS_Secondary__RestoreJobId
,@enabled = 1

END

– ****** Begin: Script to be run at Primary: [ASGARD\FREY] ******

EXEC master.dbo.sp_add_log_shipping_primary_secondary
@primary_database = N’Data’
,@secondary_server = N’THOR\MSSQL’
,@secondary_database = N’Data’
,@overwrite = 1

– ****** End: Script to be run at Primary: [ASGARD\FREY]  ******

– ****** End: Script to be run at Secondary: [THOR\MSSQL] ******

– ****** Begin: Script to be run at Monitor: [] ******

– ****** End: Script to be run at Monitor: [] ******

Jak wypromować serwer standby na serwer główny.

Przesyłanie dziennika transakcji odtwarza pełny backup bazy danych serwera głównego na serwer pomocniczy. Następnie cyklicznie przenosi transakcje ze zmianami z serwera głównego, na serwer standby.
Niestety w przypadku awarii serwera głównego, serwer standby działa jedynie w trybie tylko do odczytu (read-only) i nie może służyć jako serwer awaryjny. Jeśli po awarii chcemy użyć serwera standby jako serwera głównego, należy go wypromować ręcznie.
Aby to zrobić należy odtworzyć plik logu transakcyjnego serwera głównego na serwerze standby, a następnie wyłączyć zadania i kopiowania i odtwarzania. W dalszej kolejności należy uruchomić usługę przesyłania dziennika transakcji w taki sposób, jak zostało opisane powyżej z jedną zmianą: dodając nowy serwer pomocniczy na stronie Secondary Detabase Settings, w sekcji Secondary database wpisujemy nazwę bazy danych oryginalnego serwera głównego, a w zakładce Initialize Secondary Database zaznaczamy No, the secondary database is initialized.

Tymczasem mały offtop. Nabyłam training kit do egzaminu 70-652, żeby sobie trochę uporządkować wiadomości o wirtualizacji. A że jestem człowiekiem starej daty i wolę trzymać w ręku papierową książkę niż męczyć się z pdfem, nabyłam wersję papierową i w dodatku po polsku, bo okazała się tańsza niż w języku oryginalnym. Nagle na jednej ze stron spotkała mnie niespodzianka. Patrzę i oczom nie wierzę, bo widzę znajome nazwisko, a znajome na tyle, że jest to człowiek z którym miałam okazję pracować w Hosting365. A wspomniany tu arkusz miałam szansę używać już dwa lata temu

Aidan w czasie naszej współpracy zdążył nauczyć mnie wielu przydatnych rzeczy, oprowadzić z aparatem po Dublinie i np. zamknąć w szafie z bladami HP klasy C za milion euro, co również zostało uwiecznione na zdjęciu poniżej.

„The nominated Exchange server for offline address book ‘Default Offline Address Book’ has been deleted.  Nominate a valid server and restart setup.”

Co zrobić?
Odpalamy ADSI Edit i klikamy prawym przyciskiem na węźle wybierając Connect to…
Po ukazaniu się takiego okna klikamy na Select a well known Naming Context i wybieramy Configuration.

Następnie przeklikujemy się dalej: CN=Services, CN=Microsoft Exchange, CN=Nazwa Domeny, CN=Address Lists Container, CN=Offline Address Lists i kasujemy Default Offline Address Book i ponownie odpalamy instalację

Zajęcia prowadził Jeff Roach
(yea, whatever will happen – it’s all his fault! )

Nawet Della Precision M6400 z 16GB RAM można ubić.

Anorak chciałby grać na pianinie, a nie robić ćwiczenia ze SCOMa.

Nasz rodak – Jacek Kochan z usilnie próbuje rozgryźć problem kontrolera domeny.

Masta of dizasta!

A na koniec tradycyjne czeskie żarcie w Eureście.

Co zrobić?
Odpalić regedit i przejść do: HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Microsoft\Exchange\v8.0\MailboxRole

Następnie kliknąć na Action i zamienić Uninstall na Install i spróbować odinstalować ponownie.

Niedługo pojawi się na blogu porównanie polskich ofert hostingu Windows.

• db_accessadmin – zezwala na dodawanie i usuwanie kont,
• db_backupoperator – zezwala na wykonywanie kopii zapasowych,
• db_datareader – zezwala na odczyt baz danych,
• db_datawriter – zezwala na zapisywanie i modyfikację baz danych,
• db_ddladmin – zezwala na modyfikację i usuwanie obiektów baz danych,
• db_denydatareader – nie zezwala na odczyt baz danych,
• db_dentydatawriter – nie zezwala na zapisywanie i modyfikację baz danych,
• db_owner – zezwala na pełną kontrolę nad bazą danych,
• db_securityadmin – zezwala na zarządzanie uprawnieniami oraz rolami baz danych,
• public – rola domyślna, zapewniająca minimum uprawnień.

Poniżej znajduje się skrypt T-SQL z wykonanej operacji:

USE [baza]
GO
CREATE USER [monika] FOR LOGIN [monika]
GO
USE [baza]
GO
ALTER AUTHORIZATION ON SCHEMA::[db_owner] TO [monika]
GO
USE [baza]
GO
EXEC sp_addrolemember N’db_owner’, N’monika’
GO

• Enforce password Policy – hasło nie może zawierać w sobie części nazwy loginu i nie może być krótsze niż 7 znków oraz powinno zawierać cyfry, duże i małe litery oraz znaki nie alfanumeryczne. Informacje pobierane są z polityki grupowej.
• Enforce password expiration – hasło wygasa po przekroczeniu wartości określonej w polityce grupowej.
• User must change password at next logon – wymaga zmiany hasła użytkownika przy kolejnym logowaniu.

Sekcje Default Database oraz Default language są widowczne zarówno dla loginu z autoryzacją SQL jak i Windows. W Default Database określamy domyślną bazę danych dla loginu.

Na stronie Server Roles wybieramy role serwerowe, przypisane dla tego loginu

• bulkadmin – zezwala na operację masowego wstawiania danych (BULK INSERT),
• dbcreator – zezwala na tworzenie, usuwanie,  modyfikację bazy danych oraz dodawanie do niej nowych członków (CREATE DATABASE),
• diskadmin – zezwala na zarządzanie plikami .mdf i .ldf (ALTER),
• processadmin – zezwala na kontrolę procesów (ALTER ANY CONNECTION oraz ALTER SERVER STATE),
• securityadmin – zezwala na zarządzanie loginami i uprawnieniami (ALTER ANY LOGIN),
• serveradmin – zezwala na konfigurację całego serwera (ALTER SERVER STATE, ALTER SETTINGS, SHUTDOWN),
• setupadmin –zezwala na zarządzanie serwerami połączonymi (ALTER ANY LINKED SERVER),
• sysadmin – zezwala na pełną kontrolę nad bazami danych (CONTROL SERVER with GRANT),

Na stronie User Mapping zaznaczamy do której bazy użytkownik będzie posiadał uprawnienia (Users mapped to this login), a następnie w sekcji Database role membership for : nazwa_bazy  zaznaczamy role, które chcemy nadać:

• db_accessadmin – zezwala na dodawanie i usuwanie kont,
• db_backupoperator – zezwala na wykonywanie kopii zapasowych,
• db_datareader – zezwala na odczyt baz danych,
• db_datawriter – zezwala na zapisywanie i modyfikację baz danych,
• db_ddladmin – zezwala na modyfikację i usuwanie obiektów baz danych,
• db_denydatareader – nie zezwala na odczyt baz danych,
• db_dentydatawriter – nie zezwala na zapisywanie i modyfikację baz danych,
• db_owner – zezwala na pełną kontrolę nad bazą danych,
• db_securityadmin – zezwala na zarządzanie uprawnieniami oraz rolami baz danych,
• public – rola domyślna, zapewniająca minimum uprawnień.

Strona Securables służy do przypisywania uprawnień do obiektów zabezpieczanych dla tego loginu.

Strona Status służy  do nadawania lub odejmowania uprawnień dla loginu do łączenia się z bazą danych (Permission to connect to Database engine) oraz blokowania konta.

Poniżej znajduje się skrypt wykonanej powyżej operacji:

USE [master]
GO
CREATE LOGIN [monika] WITH PASSWORD=N’Pa$$w0rd’ MUST_CHANGE, DEFAULT_DATABASE=[master], CHECK_EXPIRATION=ON, CHECK_POLICY=ON
GO
EXEC master..sp_addsrvrolemember @loginame = N’monika’, @rolename = N’sysadmin’
GO
USE [moja_baza]
GO
CREATE USER [monika] FOR LOGIN [monika]
GO
USE [moja_baza]
GO
EXEC sp_addrolemember N’db_datareader’, N’monika’
GO
USE [moja_baza]
GO
EXEC sp_addrolemember N’db_datawriter’, N’monika’
GO
USE [moja_baza]
GO
EXEC sp_addrolemember N’db_owner’, N’monika’
GO

W przypadku tworzenia loginu jako użytkownika Windows, skrypt będzie wyglądał następująco:

USE [master]
GO
CREATE LOGIN [FREYA\pyszczek] FROM WINDOWS WITH DEFAULT_DATABASE=[master]
GO
EXEC master..sp_addsrvrolemember @loginame = N’FREYA\pyszczek’, @rolename = N’sysadmin’
GO
USE [baza]
GO
CREATE USER [FREYA\pyszczek] FOR LOGIN [FREYA\pyszczek]
GO
USE [baza]
GO
EXEC sp_addrolemember N’db_datareader’, N’FREYA\pyszczek’
GO
USE [baza]
GO
EXEC sp_addrolemember N’db_datawriter’, N’FREYA\pyszczek’
GO
USE [baza]
GO
EXEC sp_addrolemember N’db_owner’, N’FREYA\pyszczek’
GO