Pojawi się okno, które poinformuje nas czym właściwie jest Hyper-V i przypomni o dwóch rzeczach: przed instalacją powinniśmy przemyśleć, jakie połączenie sieciowe, którego używamy na serwerze chcemy użyć do zbudowania wirtualnych sieci (zalecane jest, aby serwer, na którym chcemy instalować Hyper-V miał przynajmniej dwie karty sieciowe) i że do tworzenia i zarządzania maszynami wirtualnymi będziemy mogli używać Hyper-V Managera.

Na kolejnej stronie wizarda będziemy mogli wybrać karty sieciowe, których chcemy używać do wirtualnych sieci, które pozwolą się komunikować maszynom i pozostałym komputerom. Dla każdej karty sieciowej można skonfigurować jedną sieć wirtualną. Przechodzimy dalej i kończymy instalację.

Po zainstalowaniu roli Hyper-V i ponownym uruchomieniu komputera, przejdźmy do skonfigurowania funkcji Hyper-V.
Podstawowa konfiguracja Hyper-V
Otwieramy Hyper-V Manager i na drzewie klikamy nazwę naszego serwera. W panelu Actions klikamy na link Hyper-V Settings…

Przyjrzyjmy się teraz kolejnym zakładkom:
Virtual Hard Disk – ścieżka do domyślnego folderu, gdzie przechowywane są wirtualne twarde dyski. Domyślnie pliki znajdują się w C:\Users\Public\Documents\Hyper-V\Virtual Hard Disks.
Rzecz jasna takie domyślne ustawienie nie jest mądrym rozwiązaniem.  Najlepiej jest umieszczać wirtualne twarde dyski na oddzielnym dysku.

Virtual Machines – określamy tu folder domyślny, gdzie przechowywane są pliki konfiguracyjne maszyn wirtualnych. Domyślnie pliki znajdują się w lokalizacji: C:\ProgramData\Microsoft\Windows\Hyper-V
Tak jak w przypadku ustawień dla wirtualnych twardych dysków, zaleca się zmianę tej ścieżki.

Keyboard – tutaj definiujemy ustawienia kombinacji klawiszy (np.  ALT + TAB) używanych w ramach maszyny wirtualnej. Do wyboru mamy trzy opcje:
•    Użyj na komputerze fizycznym (Use on the physical computer),
•    Użyj na maszynie wirtualnej (Use on the virtual machine),
•    Użyj na maszynie wirtualnej działającej tylko w trybie pełnoekranowym (Use on the virtual machine only when running full-screen).
Ostatnia opcja jest opcją domyślną.

Mouse Release Key – określamy kombinację klawiszy, które posłużą do zwolnienia myszki, w momencie, gdy jeszcze nie zainstalowaliśmy sterowników wirtualnej maszyny i płynne przechodzenie kursorem pomiędzy wirtualną maszyną, a serwerem nie jest możliwe.
Do wyboru mamy kombinacje CTRL + ALT ze strzałką w lewo, w prawo, spacją i klawiszem SHIFT.

User Credentials – na tej karcie określamy czy chcemy używać swoich domyślnych poświadczeń do łączenia się z maszynami wirtualnymi. Domyślnie poświadczenia to bieżąca sesja Windows, jaką jesteśmy zalogowani. Aby zmienić to ustawienie, wystarczy odznaczyć ptaszka.

Zarządzanie wirtualnymi kartami sieciowymi
Po zainstalowaniu Hyper-V możemy zobaczyć, że utworzyła się nowa wirtualna karta sieciowa. Od tej pory system operacyjny (na którym jest zainstalowana rola Hyper-V) używa nowej wirtualnej karty sieciowej aby połączyć się z siecią fizyczną.
Wirtualne sieci działają identycznie jak fizyczne. Ruch sieciowy jest kierowany poprzez wirtualnego switcha, który działa tak samo jak fizyczny i kieruje ruch sieciowy poprzez sieć wirtualną do miejsca docelowego.
Istnieją dwa rodzaje kart sieciowych: zwykła karta (network adapter) oraz karta legacy (legacy network adapter). Aby karta sieciowa działała poprawnie, należy zainstalować integration services. Gdy nie możemy zainstalować integration services, ponieważ system operacyjny na maszynie wirtualnej na to nie pozwala (np. jest to maszyna unixowa), należy używać legacy network adapter, który emuluje kartę Intel 21140.
Gdy tworzymy maszynę wirtualną automatycznie zostaje jej przypisany jedna z kart sieciowych. Wirtualne karty można dodawać, usuwać i dowolnie modyfikować.
Przejdźmy teraz do managera sieci wirtualnych znajdującego się w menu Actions.
Pierwsza zakładka New virtual network służy do tworzenia nowych sieci wirtualnych. Do dyspozycji mamy trzy typy: external, internal i private.

Kolejna zakładka to zarządzanie utworzoną w czasie instalacji wirtualną kartą sieciową. W sekcji Connection type możemy zmienić typ połączenia na:
•    External – poprzez fizyczną kartę sieciową, maszyna wirtualna może łączyć się z fizyczną siecią, z innymi maszynami wirtualnymi znajdującymi się w tej sieci.
•     Internal only – wewnętrzna sieć, która obsługuje połączenia pomiędzy serwerem i maszynami wirtualnymi w tej sieci i nie jest połączona z kartą fizyczną.
•    Private virtual machine network – prywatna sieć wirtualna, komunikacja w tej sieci ograniczona jest tylko do komunikacji pomiędzy maszynami wirtualnymi.

Wybierając opcję pierwszą możemy również zaznaczyć lub odznaczyć możliwość współdzielenia karty sieciowej przez zarządzany system operacyjny (Allow management operating system to share this network adapter).

Ostatnia karta służy do podania zakresu adresów MAC, które będą automatycznie przydzielane do nowo utworzonych wirtualnych kart sieciowych.
Należy pamiętać, że zmiana tego zakresu nie zakłóca już utworzonych i skonfigurowanych kart sieciowych. Aby zastosować nowe ustawienia do istniejącej karty sieciowej, należy tą kartę usunąć i utworzyć na nowo.

Powróćmy raz jeszcze do pierwszej zakładki i utwórzmy nową kartę. W pozycji Name wpisujemy nazwę naszej karty sieciowej. Poniżej w sekcji Connection type wybieramy typ połączenia opisanego powyżej. Jeśli wybierzemy wewnętrzną lub prywatną sieć, pojawi się dodatkowa opcja włączenia identyfikacji wirtualnych sieci LAN dla zarządzanego systemu operacyjnego (Enable virtual LAN identification for management operating system).
Identyfikator VLAN określa wirtualną sieć LAN, którą zarządzany system będzie używał dla całej komunikacji sieciowej poprzez tą kartę sieciową.  Opcja ta może służyć do izolowania ruchu sieci.

Co zrobić?
Odpalić regedit i przejść do: HKEY_LOCAL_MACHINE\SOFTWARE\Microsoft\Exchange\v8.0\MailboxRole

Następnie kliknąć na Action i zamienić Uninstall na Install i spróbować odinstalować ponownie.

Usługa zdalnego zarządzania pozwala na zdalną pracę na serwerze IIS i wykonywanie w jej obrębie prac administracyjnych takich jak zmiana ustawień dla puli aplikacji, konfiguracja logowania itp.
Ale prace te mogą wykonywać  nie tylko administratorzy, a np. użytkownicy którzy chcą sami konfigurować swoje strony. Należy pamiętać, że przed skonfigurowaniem zdalnego zarządzania należy zainstalować wraz z IIS rolę Web Management Service (WMSvc).

Po udanej instalacji roli, otwieramy IIS Managera i klikamy na węźle z nazwą naszego serwera. W głównym oknie managera przechodzimy do sekcji Management | Management Service.

W pierwszej kolejności należy umożliwić połączenia zdalne do serwera, gdyż domyślnie usługa Web Management akceptuje jedynie połączenia lokalne. W tym celu zaznaczamy opcję Enable remote connections.
Poniżej w sekcji Identity Credentials mamy możliwość skonfigurowania poświadczeń. Do wyboru mamy dwie opcje: tylko poświadczenia Windows (Windows credentials only) oraz poświadczenia Windows lub poświadczenia managera IIS (Windows credentials or IIS Manager credentials).

Wybierając poświadczenia Windows, należy pamiętać, że w przypadku braku uprawnień administratora, użytkownik będzie mógł łączyć się tylko do swojej strony i aplikacji po uprzednim nadaniu odpowiednich uprawnień przez administratora.  Wybierając poświadczenia managera IIS, użytkownik bez uprawnień administratora, ma możliwość konfiguracji swojej strony oraz ustawień aplikacji poprzez plik Web.config. Konto tego użytkownika nie istnieje w systemie Windows, a jest tworzone w managerze IIS.

W sekcji Connecions mamy możliwość skonfigurowania opcji połączenia do serwera IIS. W pozycji IP address możemy wybrać adres IP do połączenia oraz port. Należy pamiętać aby port ten odblokowany na firewallu.
Poniżej możemy wybrać certyfikat SSL dla bezpiecznych połączeń. W Windows Server 2008 w momencie instalacji usługi zarządzania zostaje stworzony podpisany certyfikat.
Opcja Log requests to służy do zapisywania logów ruchu przychodzącego do serwera.

W sekcji IPv4 Address Restrictions możemy skonfigurować adresy IP, z których chcemy zezwalać na połączenia zdalne. Domyślnie połączenia ze wszystkich adresów są akceptowane.   Aby ograniczyć  / zezwolić na dostęp  tylko dla określonego adresu (bądź adresów), należy wpisać adres IP w oknie Specific IPv4 Address lub wpisać zakres adresów  (IPv4 address range) wraz z maską podsieci.

Czytaj więcej:

• Dodawanie nowego użytkownika IIS | Dodawanie użytkownika ze zdalnym dostępem do strony.
• Zdalne łączenie się ze stroną poprzez managera IIS.
• Delegacja ustawień.

“HTTP Error 500.0 – Internal Server Error
Calling GetProcAddress on ISAPI filter “C:\Perl64\bin\perl510.dll” failed”

Noo dobra. Po kilku chwilach poszukiwania okazało się, że pula aplikacji ma pracować w opcji 32 bitowej. Zatem prawy przycisk myszy na nazwie puli aplikacji | Advanced Settings… | Enable 32-Bit Applications – True | Managed Pipeline Mode – Classic :

Po odświeżeniu strony pojawił się zatem inny błąd:

“HTTP Error 404.17 – Not Found
The requested content appears to be script and will not be served by the static file handler.”

Po kolejnych poszukiwaniach okazało się, że zamiast perl510.dll, powinnam użyć jako ISAPI PerlEx30.dll (dostępna w 32 bitowej instalce Perla). Zatem dodałam na nowo moduł ISAPI:

Trzeba pamiętać o jeszcze jednej rzeczy, a mianowicie w “ISAPI and CGI Restrictions” musimy nadać prawo “Allow” dla dodanego poprzednio modułu ISAPI. W przeciwnym wypadku zostaniemy uraczeni błędem:

“HTTP Error 404.2 – Not Found
The page you are requesting cannot be served because of the ISAPI and CGI Restriction list settings on the Web server.”

Otwieramy plik web.config (znajdujący się w: C:\Windows\Microsoft.NET\Framework64\v2.0.50727\CONFIG) i dokonujemy następujących zmian:

1. Zmieniamy poziom zafuania na Medium: <trust level=”Medium” originUrl=”"/>

Tak to wygląda w praktyce:

<location allowOverride=”true”>
<system.web>
<securityPolicy>
<trustLevel name=”Full” policyFile=”internal”/>
<trustLevel name=”High” policyFile=”web_hightrust.config”/>
<trustLevel name=”Medium” policyFile=”web_mediumtrust.config”/>
<trustLevel name=”Low” policyFile=”web_lowtrust.config”/>
<trustLevel name=”Minimal” policyFile=”web_minimaltrust.config”/>
</securityPolicy>
<trust level=”Medium” originUrl=”"/>
</system.web>
</location>

2. Następnie dodajemy poniżej kodu następujący fragment z nazwą strony, dla której chcemy przydzielić poziom zaufania Full:

<location path=”Nazwa Strony” allowOverride=”true”>
<system.web>
<trust level=”Full” originUrl=”" />
</system.web>
</location>

1. Tworzenie nowej strony / serwera wirtualnego.

Otwieramy IIS Managera rozwijamy węzeł z nazwą serwera i klikamy prawym przyciskiem myszy na ikonie Sites | Add Web Site…

W oknie tworzenia nowej strony nadajemy nazwę (Site name), podajemy ścieżkę do folderu, gdzie owa strona się znajduje. W pozycji Application pool zostanie utworzona nowa pula aplikacji o nazwie takiej, jak nazwa strony. Jeśli chcemy zmienić pulę aplikacji dla naszej strony, wciskamy przycisk Select i wybieramy inną pulę.

W sekcji Binding wybieramy czy strona będzie działała po http, czy też po https, a także wybieramy dla niej adres IP z dostępnej puli adresowej oraz port. Najczęściej kilka stron www używa tego samego adresu IP dzięki funkcji Host Headers.
W pozycji Host name natomiast wpisujemy nazwę domeny pod którą nasza strona będzie działała. W tym wypadku strona będzie działała lokalnie, bez żadnej domeny, więc wpisuję po prostu nazwę serwera.

2. Włączanie logowania.

Zanim włączymy logowanie dla strony, należy upewnić się, czy zainstalowaliśmy rolę HTTP Logging. Następnie w Managerze IIS klikamy na nazwę naszej strony i wśród dostępnych modułów szukamy pozycji IIS, po czym klikamy na ikonę Logging.

W sekcji Log File możemy wybrać format logów, ścieżkę, gdzie maja one być składowane oraz kodowanie. Następnie w sekcji Log File Rollover możemy określić harmonogram logowania, maksymaly rozmiar pliku loga. Po konfiguracji wciskamy przycisk Apply.

3. Kompresja

Dzięki kompresji możemy szybciej udostępniać naszą stronę potencjalnemu odwiedzającemu. Po skompresowaniu, używamy mniejszego pasma dla wysyłania zawartości, dzięki czemu strona szybciej się otwiera.
W IIS Manager klikamy na nazwę serwera i klikamy na moduł o nazwie Compression.

Statyczna kompresja jest włączona domyślnie. Jeśli chcemy stosować również kompresję dynamiczną, należy zaznaczyć opcję Enable dynamic content compression. Po włączeniu kompresji dynamicznej należy monitorować zużycie procesora na serwerze baczniej niż przy kompresji statycznej.
W pozycji Static Compression możemy skonfigurować jak duże mają być pliki do kompresji, wybrać folder, gdzie będzie przechowywany cache oraz przydzielić limit megabajtów dla puli aplikacji.

4. Dodawanie domyślnego dokumentu.

Jeśli domyślny dokument strony ma nadaną nazwę inną niż default lub index (np. start) konieczne będzie dodanie nowego domyślnego dokumentu. W tym celu zaznaczamy nazwę naszej strony i klikamy moduł Default Document.

Pojawi się lista domyślnych dokumentów dla strony. Aby dodać nowy wciskamy prawy przycisk myszy i wybieramy opcję Add…

nazwę dokumentu i wciskamy przycisk OK.

Możemy również zmieniać kolejność dokumentów domyślnych poprzez przesuwanie ich w menu Actions – przy pomocy strzałek Move Up oraz Move Down.

5. Konwersja katalogu do Katalogu Wirtualnego (Virtual Directory)

Jeśli chcemy aby wybrany katalog naszej strony był katalogiem wirtualnym, klikamy na nim prawym przyciskiem myszy i wybieramy Convert to Application.

Zatem symulacja z jaką na pewno można spotkać się na egzaminie wygląda tak:

Mamy serwer Active Directory i domenę np. pyszczek.net. Pod tą domeną działają trzy inne serwery: komp1, komp2 i komp3.
Należy stworzyć nowy rekord MX dla serwera komp3 i nadać mu priorytet 10, a także zmodyfikować istniejące rekordy (wszystkie mają priorytet 10), tak aby poczta była dostarczana w pierwszej kolejności na komp3, potem na komp2 (gdyby komp3 był niedostępny), a na samym końcu na komp1 (gdyby poprzednie dwa padły).

Zadanie proste. Otwieramy DNS Manager i rozwijamy listę Forward Lookup Zones | Nazwa Domeny. Następnie klikamy prawym przyciskiem i wybieramy New Mail Exchanger (MX).

W pozycji Host child domain wpisujemy komp3, potem przechodzmy do FQDN of mail server i wciskamy przycisk Browse wyszukując utworzonego rekordu A: komp3.domena.net.
Wciskamy OK i mamy już utworzony nowy rekord MX.

Teraz czas na modyfikację pozostałych rekordów. Klikamy na rekord MX serwera komp2 i udajemy się do właściwości. W pozycji Mail server priority wpisujemy 20 (lub 11 jak kto woli) po czym wciskamy OK. To samo wykonujemy dla serwera komp1 i nadajemy mu priorytet 30 (lub inną cyfrę większą niż dla komp2).

I to wszystko

Poniżej można obejrzeć video z całego procesu. Egzamin jest rzecz jasna z Windowsa 2003, video zostało wykonane na Windows 2008, ale to nie ma znaczenia.